ძალიან ხშირად, როდესაც გვტკივა ან სხვები გვაყენებენ ტკივილს, ბუნებრივი სურვილი ჩნდება, რომ ვუპასუხოთ იმავე გზით – ტკივილით. ეს ადამიანური განცდაა, რომელიც გვკარნახობს, რომ რაღაცით ავინაზღაუროთ მოყენებული ტკივილი. თითქოსდა შურისძიება ხდება “ბუნებრივი” პასუხი, როგორც ვცდილობთ თავის ან ყელის ტკივილისგან დაღწევას ტკივილგამაყუჩებლებით. მაგრამ, თუ ამ სიტუაციას უფრო ფართოდ შევხედავთ, დავინახავთ, რომ ეს არის ერთგვარი დაუმთავრებელი, უსასრულო წრე, სადაც ტკივილი წარმოშობს ტკივილს და ბოროტება ბოროტებას.
ეს წარმოშობს კითხვას – რატომ არ შეგვიძლია გავარღვიოთ ეს წრე? რატომ გვტკივა ისევ და ისევ? პასუხი, შესაძლოა, იმაში მდგომარეობს, რომ ყოველი შემთხვევისას, როდესაც ჩვენ გვტკივა, ვიპოვოთ ძალა, რომ ვუპასუხოთ ტკივილს სიყვარულით. სწორედ ეს არის იესოს სიტყვების სიღრმე, როცა ის ამბობს: „თუ მარჯვენა ლოყაზე დაგარტყამენ, მარცხენაც მიუშვირე“. ეს არ ნიშნავს, რომ უნდა დავუშვათ გვცემონ და დაგვამცირონ, არამედ ეს არის მოწოდება, გავარღვიოთ ტკივილისა და შურისძიების წრე, ვუპასუხოთ ბოროტებას სიყვარულით და არა ძალადობით.
ეს არცთუ მარტივია. ამისთვის საჭიროა სიღრმისეული სულიერი შრომა. ჩვენ ვერ შევძლებთ ამას მხოლოდ გონებით; აუცილებელია, რომ ეს ყოველივე გულით გავიგოთ და შევიგრძნოთ. მხოლოდ მაშინ, როდესაც ტკივილს ღიმილით ვუპასუხებთ, ბოროტებას კი სიყვარულით, შევძლებთ ამ უსასრულო წრის დასრულებას.
ეს გზა მოითხოვს სულიერ სიმამაცეს, სიძლიერეს და მოთმინებას. მაგრამ სწორედ ეს არის გზა, რომელიც არა მხოლოდ ჩვენს შინაგან ტკივილს განკურნავს, არამედ – გარშემომყოფთაც. სიყვარულით პასუხის გაცემა ნიშნავს არა სისუსტეს, არამედ უზარმაზარ შინაგან ძალას, რომელიც სამყაროს ნელ-ნელა უკეთეს ადგილად გარდაქმნის.
დატოვეთ კომენტარი